Sorry We Missed You

Sorry We Missed You (2019)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα οικονομικής απόγνωσης"

IMDb:

7.6

Ψήφοι:

26,819

1ω 41λ

Κριτικοί κινηματογράφου

7.8

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

50%

Κοινωνικός ρεαλισμός

35%

Political

15%

O Ricky και η Abby μεγαλώνουν τα δύο τους παιδιά στο Newcastle, όντας μια δεμένη οικογένεια που νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Εκείνος αλλάζει τη μια δουλειά μετά την άλλη, ενώ η Abby φροντίζει ηλικιωμένους, μια δουλειά που φαίνεται να την γεμίζει. Παρόλο που και οι δύο δουλεύουν σκληρότερα από ποτέ, συνειδητοποιούν πως δεν θα αποκτήσουν ποτέ την ανεξαρτησία τους ή το δικό τους σπίτι. Και ξαφνικά, παρουσιάζεται στον Ricky μια χρυσή ευκαιρία, που δεν μπορεί να χάσει. Αυτός και η Abby βάζουν ένα στοίχημα. Η Abby πουλά το αυτοκίνητό της για να μπορέσει ο Ricky να αγοράσει ένα καινούργιο βαν και να γίνει διανομέας, και επιτέλους αφεντικό του εαυτού του. Όμως, η πίεση ενός κόσμου που συνεχώς αλλάζει, επηρεάζει την οικογένεια, που βλέπει το μέλλον αβέβαιο.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Ο Κεν Λόατς παραδίδει ένα ακόμα επιτακτικό έργο κοινωνικού ρεαλισμού, ανατέμνοντας την διαβρωτική επίδραση της σύγχρονης οικονομίας των «gig» στην εργατική οικογένεια. Η ταινία διακρίνεται για την ατόφια, αψεγάδιαστη αυθεντικότητά της, τροφοδοτούμενη από συντριπτικά φυσιοκρατικές ερμηνείες, ιδιαιτέρως αυτή της Ντέμπι Χάνιγουντ στον ρόλο της εργαζόμενης φροντίδας που παλεύει να επιβιώσει. Ο Λόατς αποτυπώνει αριστοτεχνικά την αμείλικτη, αδιάκοπη επισφάλεια που αφαιρεί την αξιοπρέπεια και διαλύει τους οικογενειακούς δεσμούς υπό το βάρος του συστημικού χρέους. Ωστόσο, η οπτική γλώσσα της ταινίας είναι σκόπιμα λιτή, δίνοντας προτεραιότητα στην θεματική σαφήνεια έναντι της κινηματογραφικής δυναμικής. Παρότι αναμφίβολα ισχυρή και επιβεβλημένη ως έκφραση κοινωνικού σχολιασμού, η αφηγηματική πορεία είναι σχεδόν υπερβολικά ντετερμινιστική, πλησιάζοντας τον διδακτισμό, καθώς αποδεικνύει με βίαιο τρόπο την πολιτική της θέση, χωρίς να αφήνει πολλά περιθώρια για αμφισημία ή απρόσμενες ανατροπές, εξασφαλίζοντας μια αδιάκοπα ζοφερή εμπειρία."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

7.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Τρία χρόνια μετά το «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», το «στρατευμένο» κοινωνικό δράμα που του χάρισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του,ο 83χρονος Κεν Λόουτς επιστρέφει με μιας παρόμοιας κοπής ταινία πάνω στην απελπιστική καθημερινότητα της σύγχρονης εργατικής τάξης.Τυπικός εκπρόσωπός της ο Ρίκι, αλλάζει δουλειές και, κυνηγώντας το μεροκάματο, προσπαθεί να συντηρήσει την τετραμελή οικογένειά του. Η γυναίκα του Άμπι φροντίζει ηλικιωμένους, σαν ένα είδος κοινωνικής λειτουργού, αλλά όσο κι αν οι δυο τους δουλεύουν όλο και σκληρότερα, η σφιχτή οικονομική τους κατάσταση παραμένει απαράλλακτη. Ώσπου ο Ρίκι αποφασίζει να πάρει ένα μεγάλο επαγγελματικό ρίσκο, καθώς βλέπει σαν χρυσή ευκαιρία το να αγ..."

Διαβάστε περισσότερα