The Sun Also Rises (2007)

Το «Ο Ήλιος Ανατέλλει Επίσης» του Τζιανγκ Γουέν αποτελεί ένα εκθαμβωτικό, πλην όμως βαθιά απογοητευτικό, πείραμα κινηματογραφικού μιθαλισμού. Εικαστικά, η ταινία θριαμβεύει στο χρώμα και την κινητική ενέργεια, αξιοποιώντας μια εξαιρετικά κατακερματισμένη, επεισοδιακή δομή για να εξερευνήσει θέματα όπως η επιθυμία, η τρέλα και η αναξιόπιστη φύση της μνήμης, ενάντια σε ένα φόντο της Κίνας της δεκαετίας του 1970. Η κινηματογράφηση του Τζάο Φέι είναι συγκλονιστική, προσδίδοντας μια υπερρεαλιστική, ονειρική ποιότητα ακόμη και στις πιο συνηθισμένες σκηνές. Ωστόσο, η αδιάκοπη τυπική φιλοδοξία της ταινίας συχνά καταλήγει σε σκόπιμη αφηγηματική αδιαφάνεια. Οι τέσσερις αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες αρνούνται εύκολη επίλυση ή σαφήνεια, απαιτώντας υπερβολική υπομονή και ερμηνεία από το κοινό. Ενώ οι ερμηνείες είναι αφοσιωμένες, ιδίως η απεικόνιση της μανιακής αυταπάτης από την Τζόου Γιουν, το συνολικό αποτέλεσμα είναι αυτό της στυλιστικής λαμπρότητας που συχνά επισκιάζει την ουσιαστική συναισθηματική απήχηση, αφήνοντας τον θεατή να θαυμάζει την τέχνη αλλά να παλεύει να συλλάβει την κεντρική πρόθεση.