Beanpole (2019)

Οι κριτικοί εστιάζουν στην απεικόνιση του μεταπολεμικού ψυχολογικού τραύματος, ιδίως μέσα από γυναικείους χαρακτήρες. Επισημαίνουν την ιδιαίτερη σκηνοθετική προσέγγιση που εξισορροπεί την οδύνη με στιγμές ευαισθησίας, καθώς και τις ερμηνείες και την οπτική αισθητική του έργου. Υπάρχει εκτίμηση για τον τρόπο που χειρίζεται τα θέματα. Μέσος όρος: 8.5/10 από 1 κριτική.

Η ταινία *Beanpole* του Καντεμίρ Μπαλάγκοφ αποτελεί μια σπαρακτική διερεύνηση των ψυχολογικών και φυσικών ερειπίων στο Λένινγκραντ του 1945, ξεχωρίζοντας χάρη σε μια κινηματογραφική γλώσσα που αγγίζει την τελειότητα της ζωγραφικής. Το φιλμ χρησιμοποιεί μια εντυπωσιακή, κορεσμένη παλέτα – ιδίως την αλληλεπίδραση των ανησυχητικών πράσινων και των αιματηρών κόκκινων – για να εκφράσει την εσωτερική φθορά και την συναισθηματική κλειστοφοβία που καταλαμβάνει τους πρωταγωνιστές. Ενώ η Βικτόρια Μιροσνιτσένκο και η Βασίλισα Περελίγκινα προσφέρουν ερμηνείες καταστροφικής έντασης, οι οποίες εδραιώνουν την εξερεύνηση της γυναικείας τραυματικής εμπειρίας, της επιβίωσης και της συν-εξάρτησης, η αφήγηση χαρακτηρίζεται συχνά από μια ανυπόφορη βραδύτητα και μια σκόπιμη ελλειπτικότητα. Ο Μπαλάγκοφ αποτυπώνει αριστοτεχνικά την πνιγηρή ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής ύπαρξης, ωστόσο η αδιάκοπη θλίψη και το σκληρό θεματικό περιεχόμενο εγκυμονούν τον κίνδυνο αποξένωσης όσων αναζητούν συμβατική αφηγηματική ανακούφιση. Πρόκειται για ένα βαθιά δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα απαραίτητο, έργο αδιαπραγμάτευτου κινηματογράφου τέχνης.