The Play House (1921)

Το *The Play House* του Buster Keaton στέκεται ως μια κομβική, τεχνικά επαναστατική ταινία μικρού μήκους που αξιοποιεί ιδιοφυώς τις αναδυόμενες δυνατότητες της κινηματογραφικής ψευδαίσθησης. Η εναρκτήρια σεκάνς, με τη χρήση σύνθετης μάσκας και συρραφής, βλέπει τον Keaton να ενσαρκώνει κάθε ηθοποιό και μέλος του κοινού—έναν εκθαμβωτικό, μετα-θεατρικό ελιγμό που κριτικάρει και γιορτάζει τη φύση της ερμηνείας και της ταυτότητας. Αυτό το αρχικό τμήμα θέτει ένα πρότυπο τεχνικής φιλοδοξίας που σπάνια συναντάται το 1921. Ωστόσο, η ταινία δυσκολεύεται να διατηρήσει αυτό το επίπεδο εννοιολογικής ευφυΐας μόλις η δράση μετατοπιστεί από την αυτο-αναφορική ονειρική ακολουθία σε ένα πιο συμβατικό σκηνικό μπουρλέσκ. Παρόλο που το επακόλουθο σλάπστικ εκτελείται με την χαρακτηριστική ακρίβεια και την αδιαπέραστη χάρη του Keaton, η αφηγηματική ορμή γίνεται επεισοδιακή και κάπως προβλέψιμη, τοποθετώντας την ταινία ως ένα εξαιρετικά καινοτόμο τεχνικό όχημα παρά ως ένα πλήρως ολοκληρωμένο αφηγηματικό αριστούργημα.