The Crazy Stranger (1998)

Το "Gadjo Dilo" του Γκατλίφ απομακρύνεται από την συμβατική αφήγηση για να προσφέρει μια βαθιά βουτιά στην καρδιά της ρουμανικής τσιγγάνικης κουλτούρας. Η αναμφισβήτητη δύναμή του έγκειται στην ηλεκτρισμένη αυθεντικότητα των μουσικών του στιγμών και στην ωμή, ανεξάντλητη ενέργεια που συλλαμβάνει η κάμερα, ιδίως μέσα από την ακαταμάχητη, αδιάλλακτη ερμηνεία της Ρόνα Χάρτνερ. Ωστόσο, η προσήλωση της ταινίας στην τροπικότητα του «ταξιδιού του ξένου» ενίοτε επιτρέπει στη δομή της αφήγησης να παρεκκλίνει, ευνοώντας έναν ζωηρό, χαοτικό ρεαλισμό έναντι της δομικής συνοχής. Παρόλο που ο Ρομαίν Ντουρίς προσδίδει αποτελεσματικά βάθος στο συναισθηματικό ταξίδι, η απεικόνιση φλερτάρει περιστασιακά με τον εξωτισμό της ρομαντικοποίησης, απλοποιώντας τις σύνθετες κοινωνικοπολιτικές πραγματικότητες της κοινότητας. Εντούτοις, η ισχυρή αίσθηση του τόπου και ο βαθύς εορτασμός της μουσικής – η ίδια η ψυχή της ταινίας – την αναδεικνύουν πολύ πέρα από το τυπικό εθνογραφικό δράμα, καθιστώντας την μια δυνατή, αν και δομικά άνιση, κινηματογραφική εμπειρία.