Black Panther: Wakanda Forever (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Black Panther: Wakanda Forever" καταφέρνει να τιμήσει με σεβασμό την απώλεια του πρωταγωνιστή του και να εμπλουτίσει το σύμπαν της Marvel με εντυπωσιακά οπτικά και σημαντικές θεματικές αναφορές. Ωστόσο, παρότι φέρνει στο προσκήνιο πειστικά υπαρξιακά διακυβεύματα, αρκείται τελικά στη γνωστή υπερηρωική συνταγή, κάτι που αποδυναμώνει το κινηματογραφικό της σύνολο.

Η συνέχεια του Ράιαν Κούγκλερ λειτουργεί λιγότερο ως συμβατική ταινία υπερηρώων και περισσότερο ως μια εκτεταμένη, μελαγχολική εμβάθυνση στο βαθύ εθνικό και προσωπικό πένθος που ακολούθησε την απώλεια του Τσάντγουικ Μπόουσμαν. Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας έγκειται στην συναισθηματική της ειλικρίνεια, η οποία στηρίζεται στην επιβλητική ερμηνεία της Αντζελα Μπάσετ και στην συναρπαστική, πολιτισμικά πλούσια εισαγωγή του Ναμόρ του Τενοτς Χουέρτα, καθώς και στο εκθαμβωτικά αποδοσμένο υποβρύχιο βασίλειο της Ταλόκαν. Ο Κούγκλερ αναμιγνύει αριστοτεχνικά αφροφουτουριστική αισθητική με μυθολογία της Μεσοαμερικής, προσδίδοντας στην παραγωγή μια μοναδική, επική κινηματογραφική κλίμακα. Ωστόσο, η αφήγηση συχνά παρεμποδίζεται από την υπερβολική διάρκειά της και την ανάγκη να εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις της μυθοπλασίας (franchise demands), οδηγώντας σε ασταθή ρυθμό και ορισμένες σκηνές δράσης που μοιάζουν οπτικά περιορισμένες. Αν και αναμφίβολα συγκινητική και φιλόδοξη στο θεματικό της εύρος όσον αφορά τον ιμπεριαλισμό και τη διαδοχή, η ταινία δυσκολεύεται να διατηρήσει τη δραματική της εστίαση εν μέσω της εκτεταμένης οικοδόμησης του κόσμου της.