Rocketman (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Rocketman" είναι ένα ευρηματικό και ευφάνταστο μουσικό biopic, με τον Τάρον Έγκερτον να ενσαρκώνει πειστικότατα τον Έλτον Τζον και να αντιμετωπίζει ειλικρινά πτυχές της ζωής του. Ωστόσο, παγιδεύεται στην εξτραβαγκάντζα, ακολουθώντας μια κλασική βιογραφική συνταγή και αποφεύγοντας ουσιαστική ψυχολογική εμβάθυνση ή μουσικό σχολιασμό.

Το "Rocketman" διαφοροποιείται από τις τυπικές βιογραφίες μουσικών, υιοθετώντας μια μαξιμαλιστική, φαντασμαγορική μουσική δομή, μετατρέποντας τη ζωή του Έλτον Τζον σε μια ζωηρή, μη γραμμική θεατρική παραγωγή. Ο Τάρον Έτζερτον προσφέρει μια πραγματικά μεταμορφωτική ερμηνεία, συλλαμβάνοντας την ευαλωτότητα πίσω από την φανταχτερή πρόσοψη και αποδίδοντας τους σύνθετους μουσικούς αριθμούς με απτή αφοσίωση. Η κινητική σκηνοθεσία του Ντέξτερ Φλέτσερ διασφαλίζει ότι η ταινία διατηρεί υψηλό επίπεδο ενέργειας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των περίτεχνων σκηνικών που ενσωματώνουν τη μουσική άμεσα στον συναισθηματικό ιστό της αφήγησης, οπτικοποιώντας αποτελεσματικά το εσωτερικό χάος του Τζον. Ωστόσο, η ταινία μερικές φορές παλεύει με την εγγενή επεισοδιακή φύση της βιογραφικής φόρμας, με αποτέλεσμα ορισμένες συναισθηματικές κορυφώσεις –ιδιαίτερα η απότομη πτώση στον εθισμό– να αισθάνονται κάπως βιαστικές ή δραματικά συμβατικές, παρά το στιλιστικό φινίρισμα. Ενώ οπτικά εκθαμβωτική και συναισθηματικά αποκαλυπτική στην εξερεύνηση της ταυτότητας και της απομόνωσης, το τελευταίο πράξη επιλύει την εσωτερική αναταραχή ίσως υπερβολικά τακτοποιημένα.