Being Frank (2019)

Το «Being Frank» επιχειρεί μια καυστική προαστιακή σάτιρα πάνω στην διπροσωπία και την μεσήλικη ανία, καταλήγοντας όμως σε ένα δυσαρεστητικά χλιαρό δράμα-κωμωδία. Ο Jim Gaffigan προσφέρει την κορυφαία ερμηνεία της καριέρας του, ενσαρκώνοντας με επιτυχία τον γοητευτικό αλλά βαθιά εγωιστή ομώνυμο χαρακτήρα, του οποίου η μυστική διπλή ζωή αποτελεί την αγκυροβόληση του συναισθηματικού βάρους της αφήγησης. Ωστόσο, η σκηνοθεσία της Miranda Bailey παλεύει σημαντικά με τη συνοχή του τόνου, αποτυγχάνοντας να συνδυάσει το αιχμηρό κωμικό δυναμικό της κεντρικής ιδέας με την εγγενή τραγικότητα της συναισθηματικής αναλήθειας του Frank. Η ταινία υιοθετεί μια λειτουργική, άψυχη ιντι indie αισθητική, και το σενάριο συχνά στηρίζεται σε προβλέψιμα κλισέ του είδους «αποκαλύπτεται η μυστική ζωή», μειώνοντας την ένταση της κεντρικής σύγκρουσης. Ενώ προσφέρει στιγμιαίες ματιές στην καταπιεστική φύση της συμμόρφωσης, η συνολική εκτέλεση μοιάζει νωθρή και ατελής, με αποτέλεσμα μια ταινία που υπόσχεται οξεία σπιρτάδα, αλλά προσφέρει απλώς ανεκτή δυσφορία.