211 (2018)

Το "211" είναι ένα τυποποιημένο θρίλερ δράσης που δυσκολεύεται να αναδείξει τη διαδικαστική δομή του πέρα από τα συνηθισμένα για ταινίες κατευθείας παραγωγής για βίντεο. Παρότι εμφανώς βασίζεται σε ένα ιστορικό γεγονός, η αφήγηση γρήγορα εκπίπτει σε μια προβλέψιμη επίδειξη καθήκοντος έναντι του χάους, φορτωμένη με αδέξιους διαλόγους και ανικανότητα να χτίσει γνήσια ένταση. Ο Nicolas Cage προσφέρει μια εκπληκτικά συγκρατημένη ερμηνεία, η οποία, αν και εκτιμάται για τη διακριτικότητά της, συχνά μοιάζει αποκομμένη από την κλιμακούμενη αναταραχή. Ο σκηνοθέτης Shackleton υιοθετεί ένα λειτουργικό, αλλά αισθητικά άνοστο, οπτικό στυλ, αποτυγχάνοντας να συλλάβει την κινητική ενέργεια που απαιτείται για συγκρούσεις υψηλού ρίσκου σε αστικό περιβάλλον. Η θεματική εξερεύνηση της αστυνόμευσης διαδοχικών γενεών και της καθοδήγησης είναι επιφανειακή, αφήνοντας την ταινία να μοιάζει με χαμένη ευκαιρία – μια ικανοποιητικά γυρισμένη, αλλά τελικά ξεχασμένη συμμετοχή στο είδος του εγκλήματος, που υποφέρει κυρίως από αφηγηματική αδράνεια και έλλειψη διακριτής κινηματογραφικής φωνής.