Late Afternoon (2019)

Η ταινία μικρού μήκους «Late Afternoon» της Louise Bagnall, υποψήφια για Όσκαρ, αποτελεί μια ευαίσθητη, αν και θεμελιωδώς συμβατική, μελέτη πάνω στη γήρανση και την αποσύνθεση της μνήμης. Η ταινία υιοθετεί μια εκπληκτικά ρευστή, ζωγραφισμένη στο χέρι αισθητική, χρησιμοποιώντας απαλές πινελιές χρώματος που διαχέονται και μεταβάλλονται, οπτικοποιώντας αποτελεσματικά το φθίνον νοητικό τοπίο της πρωταγωνίστριας. Αυτή η οπτική ποίηση αποτελεί τη μεγαλύτερη της δύναμη, προσδίδοντας βαθιά ενσυναίσθηση στον καθολικό αγώνα με την άνοια. Ενώ το αφηγηματικό πλαίσιο είναι αναγκαστικά περιορισμένο από τη διάρκειά του, η ταινία διαπρέπει στον σκόπιμο ρυθμό της και στον υποβλητικό ηχητικό σχεδιασμό, ο οποίος καθοδηγεί διακριτικά τον θεατή μέσα στη χρονολογική σύγχυση της Emily. Η εκτέλεση είναι αριστοτεχνική, δίνοντας προτεραιότητα στην ατμόσφαιρα και τη διάθεση έναντι της αφηγηματικής εφευρετικότητας, με αποτέλεσμα μια βαθιά μελαγχολική αλλά ταυτόχρονα όμορφα επιβεβαιωτική κινηματογραφική εμπειρία.