Triangle of Sadness (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Triangle of Sadness" είναι μια βιτριολική και αιχμηρή σάτιρα του Ρούμπεν Έστλουντ, που επιτίθεται στην εικόνα και την κοινωνική ιεραρχία με γκροτέσκους κωμικούς τόνους. Αν και ορισμένες στιγμές αγγίζει τα όρια της χοντροκοπιάς και γίνεται προβλέψιμη στην αλληγορία της, η ταινία επαινείται για την τολμηρή της ματιά και την ξεκάθαρη ιδεολογική της διαπίστωση.

Η νικήτρια του Χρυσού Φοίνικα ταινία του Ρούμπεν Έστλουντ αποτελεί μια διεισδυτική, αν και συχνά υπερβολικά εκτεταμένη, ανάλυση των σύγχρονων ταξικών δυναμικών και των προνομίων του πλούτου. Η ταινία διακρίνεται μέσω σχολαστικά χορογραφημένων σκηνικών, ιδίως της πασίγνωστης καταστροφής του γιοτ στο μέσο της αφήγησης, η οποία συνδυάζει γκροτέσκο σωματικό χιούμορ με οξεία πολιτική κριτική. Ο Έστλουντ υιοθετεί ένα λιτό, παρατηρητικό οπτικό στυλ, ωθώντας τον θεατή σε άβολη εγγύτητα με τα κενά περιεχομένου πρόσωπα που απεικονίζει. Ωστόσο, η ταινία θυσιάζει συχνά την λεπτότητα χάριν μιας διδακτικής γενίκευσης· οι στόχοι της σάτιρας – influencers, δισεκατομμυριούχοι – είναι συχνά υπερβολικά εύκολοι, καθιστώντας την κριτική να μοιάζει περιττή παρά αποκαλυπτική. Παρόλο που η Ντόλι ντε Λεόν προσφέρει μια καθηλωτική ερμηνεία που σταθεροποιεί την αφηγηματική στροφή στο τελευταίο μέρος, η διαχωρισμένη, τριμερής δομή μοιάζει αποσπασματική, παρεμποδίζοντας τη συνολική συνοχή και τον αντίκτυπο, παρά την αδιαμφισβήτητη στυλιστική τόλμη και την τεχνική της αρτιότητα.