Blanche Gardin: I Talk to Myself (2017)

Το μονοπρόσωπο σκετς της Blanche Gardin του 2017 αποτελεί μια διαβρωτικά λαμπρή άσκηση υπαρξιακού τρόμου και αδυσώπητης αυτοσαρκασμού. Η γραφή της είναι ξεκάθαρα η δύναμή της, μεταμορφώνοντας θέματα βαθιά ανησυχητικά, όπως η θνησιμότητα, η κατάθλιψη και η κοινωνική υποκρισία, σε στιγμές σοκαριστικού, αλλά ταυτόχρονα ευφυούς, χιούμορ. Η παρουσία της Gardin στη σκηνή είναι έντονα μαγνητική, κρατώντας τον θεατή αιχμάλωτο μέσω της καθαρής λεκτικής δεξιοτεχνίας και της αλύγιστης ειλικρίνειας. Ωστόσο, η προσέγγιση της σκηνοθέτιδας Maïa Sandoz, αν και ικανή και ευλαβική, είναι ουσιαστικά περιορισμένη. Η ταινία λειτουργεί πρωτίστως ως ένα στατικό, λειτουργικό ντοκουμέντο μιας εξαιρετικής θεατρικής ερμηνείας, χρησιμοποιώντας ελάχιστη κινηματογραφική γλώσσα ή οπτική φινέτσα για να ανυψώσει το υλικό πέρα από τις θεατρικές του ρίζες. Παρότι το πνευματικό περιεχόμενο είναι εξαιρετικό, η έλλειψη οπτικής φιλοδοξίας εμποδίζει το *I Talk to Myself* να επιτύχει γνήσια κινηματογραφική διάκριση, περιορίζοντας τα πλεονεκτήματά του κυρίως στον χώρο του καταγεγραμμένου stand-up.