Final Analysis (1992)

Το *Final Analysis* του Phil Joanou αποτελεί μια γυαλιστερή, παράγωγη προσπάθεια να αναβιώσει το είδος του neo-noir, αντλώντας εμφανώς έμπνευση από τα κλασικά ψυχολογικά θρίλερ του Χίτσκοκ, ιδίως ως προς την αξιοποίηση της γεωγραφίας του Σαν Φρανσίσκο και τα θέματα της υποκατάστασης ταυτότητας. Η ταινία διαθέτει αδιαμφισβήτητη οπτική γοητεία, χάρη στην πλούσια, ατμοσφαιρική φωτογραφία του Conrad Hall, η οποία προσδίδει την απαραίτητη κινηματογραφική λάμψη στα περίπλοκα δρώμενα. Ωστόσο, το σενάριο θέτει υπό αμφισβήτηση την πειστικότητα, με υπερβολικά μελοδραματικούς μηχανισμούς πλοκής και προβλέψιμες, αλλά παράλληλα δυσκίνητες, ανατροπές. Ενώ η κεντρική δυναμική ανάμεσα στον Richard Gere και την Kim Basinger διακατέχεται από έντονο στιλ, ο Gere συχνά εμφανίζεται υπερβολικά αποστασιοποιημένος, υπονομεύοντας την απαιτούμενη ψυχολογική ένταση. Εν κατακλείδι, η ταινία θυσιάζει την γνήσια αγωνία και το θεματικό βάθος για χάρη ενός στιλπνού, επιφανειακού θεάματος, τοποθετώντας την σταθερά στην κατηγορία των ικανών, αλλά κενών, ερωτικών θρίλερ της δεκαετίας του '90.