The Curse of La Llorona (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "The Curse of La Llorona" απογοητεύει βαθιά λόγω της ρηχής πλοκής, των μονοδιάστατων διαλόγων και της μηχανιστικής αναπαραγωγής φτηνών κλισέ. Παρότι οπτικά δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα, η ταινία αδυνατεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό, με αποτέλεσμα την συνολική της ισοπέδωση.

Το "Η Κατάρα της La Llorona" επιχειρεί να ενσωματώσει ένα ισχυρό κομμάτι της λατινοαμερικάνικης παράδοσης στο οικείο, γεμάτο "jump scares" πλαίσιο του σύμπαντος του "Conjuring", καταλήγοντας σε μια απογοητευτικά τυποποιημένη εμπειρία. Η Λίντα Καρντελίνι προσφέρει μια αφοσιωμένη ερμηνεία ως η πενθούσα μητέρα, παρέχοντας την απαραίτητη συναισθηματική άγκυρα της ταινίας εν μέσω του χάους. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Μάικλ Τσέιβς δυσκολεύεται να ξεφύγει από τις φορμουλαϊκές τροπικές της τρόμου. Η ταινία γρήγορα εκπίπτει σε έναν μονότονο κύκλο δυνατών, άστοχα τοποθετημένων τρομάξεων, παραμελώντας την πλούσια, τραγική δυναμική του κεντρικού μύθου της μητρικής κατάρας. Παρόλο που η υπόθεση υποδηλώνει μια βαθιά βουτιά στον πολιτισμικό τρόμο, η υλοποίηση υπονομεύεται από μια αδιάφορη κινηματογράφηση και από οπτικά εφέ που, αν και λειτουργικά, στερούνται έμπνευσης. Τελικά, παραδίδει μια ταινία τρόμου που δεν είναι ούτε πραγματικά τρομακτική ούτε ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη. Πρόκειται για μια χαμένη ευκαιρία, που προτιμά την εμπορική απήχηση έναντι της αυθεντικής ατμόσφαιρας και του βάθους των χαρακτήρων.