Adam: The Mirror (2017)

Το «Adam: The Mirror» του Neill Blomkamp, αντί για μια παραδοσιακή κινηματογραφική πρόταση, λειτουργεί περισσότερο ως ένα εντυπωσιακό τεχνικό επίτευγμα που επιδεικνύει τις δυνατότητες άμεσης απόδοσης (real-time rendering) εντός της μηχανής Unity. Η οπτική του ταυτότητα αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή, αναδεικνύοντας την χαρακτηριστική, σκληρή, βιομηχανική sci-fi αισθητική του Blomkamp με μια φωτορεαλιστική πιστότητα πρωτόγνωρη για έργα μικρής διάρκειας. Η οικοδόμηση του κόσμου – ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο κατοικημένο από στοιχειωμένα cyborgs – είναι πλούσια και καθηλωτική, δημιουργώντας αποτελεσματικά μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Ωστόσο, η αφήγηση παραμένει ενοχλητικά ατελής. Παρόλο που υπαινίσσονται θέματα ταυτότητας και υπαρξιακής αγωνίας, η διάρκεια των έξι λεπτών εμποδίζει οποιαδήποτε ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση ή σύνθετη διερεύνηση. Εξαιρετικό ως proof-of-concept, τοποθετώντας τον εαυτό του ως πρωτοπόρο στην τεχνολογία ψηφιακής κινηματογράφησης, αδυνατεί όμως να συνενώσει τα στοιχεία του σε μια ολοκληρωμένη ή βαθιά κινηματογραφική εμπειρία από μόνη της.