Patrick (2018)

Το "Patrick" αποτελεί μια δομικά απλοϊκή προσθήκη στο βρετανικό υποείδος της "feel-good" κωμωδίας, αποτυγχάνοντας να ανυψώσει την υπερβολικά γλυκανάλατη ιδέα του μέσω οξυδερκούς χιούμορ ή διακριτής σκηνοθετικής ματιάς. Η σκηνοθεσία της Mandie Fletcher είναι απογοητευτικά συμβατική, με αποτέλεσμα μια επίπεδη, αισθητική τηλεοπτικού προγράμματος που βασίζεται στην εγγενή χαριτολογία του ομώνυμου παγκ (pug) αντί για ένα στιβαρό σενάριο. Παρόλο που η Beattie Edmondson προσφέρει έναν βαθμό αδέξιας γοητείας, η αφήγηση προσκολλάται υπερβολικά άκαμπτα στις προβλέψιμες συμβάσεις της ρομαντικής κομεντί και σε επιφανειακές εξερευνήσεις της αυτογνωσίας. Η ταινία επιχειρεί να θίξει θέματα πένθους και αστικής αποξένωσης, όμως επιλύει αυτές τις πολυπλοκότητες μέσω κατασκευασμένων "meet-cutes" και ευρύ, άτονο χιούμορ. Εν τέλει, στερείται το απαραίτητο συναισθηματικό βάθος ή την κινηματογραφική φιλοδοξία για να είναι κάτι παραπάνω από μέτρια ψυχαγωγία, εξαφανιζόμενη γρήγορα στο πολυπληθές πεδίο των παράγωγων κωμωδιών με επίκεντρο ζώα.