Museo (2018)

Το "Museo" του Alonso Ruizpalacios είναι ένα στιλάτο, εννοιολογικά φιλόδοξο μετα-φιλμ ληστείας, που αξιοποιεί τη διαβόητη διάρρηξη του μουσείου του 1985 ως εφαλτήριο για να διερευνήσει την μεξικανική ταυτότητα και το βάρος της ιστορίας. Η ατμοσφαιρική φωτογραφία του Damián García σε φιλμ 35mm αποτυπώνει μια ξεχωριστή αίσθηση του χώρου, ενώ ο Gael García Bernal εδραιώνει την ταινία με μια σαγηνευτική αμφισημία, ενσαρκώνοντας τον άσκοπο πρωταγωνιστή. Η ταινία επιδέξια ελίσσεται ανάμεσα σε μια εύθυμη "buddy comedy" και έναν πιο βαθύ, μελαγχολικό στοχασμό πάνω στην πολιτιστική κληρονομιά και το μετα-αποικιακό άγχος. Ωστόσο, αυτή η σκόπιμη διακύμανση στον τόνο, ενίοτε, εγκυμονεί κινδύνους αδράνειας· ο ρυθμός συχνά επιβραδύνεται σημαντικά μόλις ξεθωριάσει ο αρχικός ενθουσιασμός της κλοπής, με αποτέλεσμα τμήματα που είναι περισσότερο διανοητικά ερεθιστικά παρά σπλαχνικά συναρπαστικά. Εν τέλει, η ταινία επιτυγχάνει ως μια προκλητική και οπτικά εντυπωσιακή άσκηση κινηματογραφικής μυθοπλασίας, καθιερώνοντας τον Ruizpalacios ως μια σημαντική κινηματογραφική φωνή.