The Titan (2018)

Το "The Titan" αποτελεί μια απογοητευτική προσθήκη στο υποείδος της ηθικής επιστημονικής φαντασίας, επιχειρώντας να εξερευνήσει τα ηθικά αδιέξοδα του στρατιωτικά καθοδηγούμενου τρανσ-ανθρωπισμού, αλλά καταρρέοντας υπό το βάρος μιας παραδοσιακής αφήγησης. Παρόλο που η παραγωγή παρουσιάζει μια ικανή, αν και γενικόλογη, κλινική φουτουριστική αισθητική, ο σκόπιμα αργός ρυθμός της ταινίας αδυνατεί να δημιουργήσει γνήσιο σασπένς ή ένταση, συχνά φαντάζοντας απλώς νωθρός. Το σενάριο βασίζεται κατά κόρον σε κοινοτοπίες – ο τρελός επιστήμονας, η υπάκουη σύζυγος, το αναπόφευκτα καταστροφικό πείραμα – γεγονός που υπονομεύει την πιθανότητα ψυχολογικού βάθους ή σωματικού τρόμου. Ο Σαμ Γουόρθινγκτον προσφέρει μια συγκρατημένη ερμηνεία που δυσκολεύεται να μεταδώσει τον υπαρξιακό τρόμο της μετάλλαξης, αφήνοντας το κοινό συναισθηματικά αποστασιοποιημένο από την κλιμακούμενη κρίση. Τελικά, η ταινία θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα, αλλά προσφέρει μόνο αποστειρωμένες, προβλέψιμες απαντήσεις που παραπέμπουν σε ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, στερούμενη της θεματικής αυστηρότητας ή της κινηματογραφικής πρωτοτυπίας που απαιτείται για να ξεχωρίσει.