Shock and Awe (2017)

Ο Ρομπ Ράινερ θίγει ένα κρίσιμο ζήτημα αναφορικά με την αποτυχία και την ακεραιότητα του Τύπου, πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003, ωστόσο η εκτέλεση παραμένει απογοητευτικά αδρανής. Παρόλο που το σύνολο του καστ—ιδιαίτερα ο Γούντι Χάρελσον και ο Τόμι Λι Τζόουνς—προσφέρει στιβαρές, αφοσιωμένες ερμηνείες, η ταινία δυσκολεύεται να αναδείξει την επιτελεστική της αφήγηση πέρα από το τυπικό, οπτικά επίπεδο ντοκιμαντέρ. Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι συμβατική, βασιζόμενη βαριά στην έκθεση και τους διαλόγους, αντί να δημιουργεί κινηματογραφική ένταση ή επείγον. Λειτουργεί επαρκώς ως μια απαραίτητη ιστορική υπενθύμιση της δημοσιογραφικής επιμέλειας υπό έντονη πίεση, αλλά αποτυγχάνει να συλλάβει την πολυπλοκότητα ή την αιχμή που απαιτείται για να επιτύχει έναν διαρκή, κινηματογραφικά απήχημα, θυμίζοντας συχνά περισσότερο μια άρτια τηλεταινία.