22 July (2018)

Η χαρακτηριστική κινητική ρεαλιστική προσέγγιση του Πολ Γκρίνγκρας αξιοποιείται με αποτελεσματικότητα, όμως η δύναμη της ταινίας δεν έγκειται τόσο στην σπλαχνική απεικόνιση των επιθέσεων, όσο στο επακόλουθο, λιτό και διαδικαστικό δράμα. Η αρχική επείγουσα δράση παραχωρεί τη θέση της σε μια προσεκτική εξέταση της δέσμευσης της Νορβηγίας στην δημοκρατική δικαιοσύνη και της επώδυνης ανάρρωσης των επιζώντων. Ο Άντερς Ντάνιελσεν Λι προσφέρει μια παγωμένα ελεγχόμενη ερμηνεία ως ο δράστης, αλλά το κινηματογραφικό βάρος πέφτει δυσανάλογα στην ανθεκτικότητα που επιδεικνύουν φιγούρες όπως ο Βίλιαρ. Παρόλο που η ταινία καταφέρνει να αποφύγει την εκμετάλλευση, δίνοντας προτεραιότητα στην θεσμική αντίδραση έναντι του εντυπωσιασμού, η σκόπιμη, διχασμένη δομή – κινητική τραγωδία ακολουθούμενη από πιο αργό δικαστικό ρεαλισμό – θυσιάζει περιστασιακά την αφηγηματική ορμή για την υπέρτατη θεματική αυστηρότητα. Πρόκειται για μια αναγκαία, αν και κατά στιγμές συναισθηματικά αποστασιοποιημένη, εξερεύνηση του τραύματος απέναντι στην εξτρεμιστική ιδεολογία.