Submarino (2010)

Το *Submarino* του Thomas Vinterberg αποτελεί μια αμείωτη άσκηση κινηματογραφικής απόγνωσης, εδραιωμένο σταθερά στην παράδοση του σκληρού βορειοευρωπαϊκού κοινωνικού ρεαλισμού. Η ταινία διαπρέπει χάρη στις ατόφιες, αφοσιωμένες ερμηνείες, ιδιαίτερα την απεικόνιση της συναισθηματικής παράλυσης και του εθισμού από τον Jakob Cedergren. Ο Vinterberg υιοθετεί ένα λιτό, ανελέητο οπτικό στυλ που αποτυπώνει αποτελεσματικά την ασφυκτική απελπισία της περιθωριοποιημένης ύπαρξης και του διαγενεακού τραύματος. Ωστόσο, η κύρια αδυναμία της ταινίας εντοπίζεται στην θεματική της μονομέρεια· η απόλυτη, αδιάλλακτη απαισιοδοξία γίνεται σχεδόν πνιγηρή, αγγίζοντας τα όρια του "voyeurism" της φτώχειας, παρά το ότι προσφέρει μια λεπτομερή ανάλυση της συστημικής αποτυχίας ή της πιθανότητας λύτρωσης. Παρόλο που είναι τεχνικά άρτια και αναμφισβήτητα ισχυρή στην συναισθηματική της απήχηση, η αδυσώπητη δυστυχία περιορίζει το καλλιτεχνικό της εύρος, καθιστώντας την μια εξαντλητική, αν και κινηματογραφικά ισχυρή, εμπειρία.