Clara (2018)

Η Clara επιδιώκει μια στοχαστική, διακριτική σύντηξη κοσμικής κλίμακας και οικείας θλίψης, βασιζόμενη στην καθηλωτική ερμηνεία του Patrick J. Adams, ενός αστροφυσικού που αντιμετωπίζει μια βαθιά προσωπική απώλεια. Ο σκηνοθέτης Akash Sherman δημιουργεί με επιτυχία μια ατμόσφαιρα ήσυχης υπαρξιακής αναζήτησης, χρησιμοποιώντας λιτές χρωματικές παλέτες και εσκεμμένο ρυθμό για να αναδείξει τα εσωτερικά τοπία των χαρακτήρων έναντι του θεαματικού. Η κύρια δύναμη της ταινίας έγκειται στην πνευματική της φιλοδοξία, ειδικότερα στους σοφιστικέ διαλόγους που αφορούν την πιθανότητα και την αναζήτηση νοήματος σε ένα χαοτικό σύμπαν. Ωστόσο, η αφήγηση συχνά καθίσταται υπερβολικά εξαρτημένη από την έκθεση, θυσιάζοντας περιστασιακά τη συναισθηματική αμεσότητα για τη διδακτική εξήγηση επιστημονικών εννοιών. Ενώ η κεντρική δυναμική μεταξύ των Adams και Bellisario είναι γνήσια ελκυστική και προσφέρει την απαραίτητη ζεστασιά, η οπτική εκτέλεση μοιάζει μερικές φορές υπερβολικά μετριοπαθής για τις απέραντες φιλοσοφικές έννοιες που πραγματεύεται, καταλήγοντας σε μια ικανή, αν και τελικά προσγειωμένη, διαμεσολάβηση στο άπειρο.