Made in Dagenham (2010)

Η αφήγηση του Nigel Cole για την απεργία του Dagenham το 1968 αποτελεί ένα ουσιαστικά αναγκαίο ιστορικό ντοκουμέντο, τυλιγμένο σε μια συμβατική, ευχάριστη για το ευρύ κοινό συσκευασία. Η Sally Hawkins προσφέρει μια πειστική, γειωμένη κεντρική ερμηνεία, στηρίζοντας τη μετάβαση της αφήγησης από μια εργασιακή διαμάχη σε ένα εθνικό πολιτικό σημείο εστίασης. Η ταινία διαπρέπει στην αποτύπωση της σκληρής, μεταπολεμικής βρετανικής ατμόσφαιρας και της γνήσιας συντροφικότητας μεταξύ των εργατριών, ενισχυμένης από ισχυρές λεπτομέρειες της εποχής. Ωστόσο, το *Made in Dagenham* συχνά προτάσσει την προσιτή συναισθηματική φόρτιση έναντι της απαιτητικής δραματικής πολυπλοκότητας. Η στιλιστική του προσέγγιση είναι ασφαλής, βασιζόμενη στα οικεία μοτίβα των βιογραφικών ταινιών και αξιοποιώντας μια ενίοτε υπερβολική μουσική επένδυση για να υπαγορεύσει τις συναισθηματικές αντιδράσεις. Παρόλο που είναι αναμφισβήτητα αισιόδοξη και κοινωνικά σημαντική, η ταινία σπάνια ξεπερνά την πολυφορεμένη αφηγηματική της δομή, καταλήγοντας σε ένα ικανό αλλά αισθητικά ασήμαντο δείγμα "feel-good" κοινωνικού ρεαλισμού.