Entrails of a Virgin (1986)

Η είσοδος του Καζούο Κομίζου στο κανόνι του ακραίου Pink film το 1986 εγκαταλείπει την παραδοσιακή αφηγηματική συνοχή, δίνοντας προτεραιότητα σε μια αδιάκοπη, μηδενιστική ατμόσφαιρα. Η ταινία λειτουργεί σε ένα αμιγώς σπλαχνικό επίπεδο, αξιοποιώντας μια στιβαρή, low-budget αισθητική και φωτισμό υψηλής αντίθεσης για να ενισχύσει τα κεντρικά της θέματα της υποβάθμισης και της βίαιης υπέρβασης. Παρόλο που η τεχνική εκτέλεση είναι συχνά ακατέργαστη – χαρακτηριστικό των δημοσιονομικών περιορισμών του είδους – ο Κομίζου επιδεικνύει μια προκλητική κυριαρχία στον κινηματογράφο του σοκ, ωθώντας αδιάκοπα τα όρια με βίαιη, στυλιζαρισμένη βία και αίμα. Η δύναμή της έγκειται αποκλειστικά στην ωμή, αλύγιστη έντασή της και στη διαρκή επιρροή της στον μεταγενέστερο ιαπωνικό ακραίο κινηματογράφο. Ωστόσο, η σκόπιμη εστίασή της στην αξία του σοκ και στην εκμετάλλευση σημαίνει ότι αποτυγχάνει σχεδόν σε κάθε μέτρο συμβατικής δραματικής ποιότητας, υφίσταται κυρίως ως ένα πολωτικό cult αντικείμενο.