Gemini Man (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Gemini Man" εντυπωσιάζει με τα τεχνικά του επιτεύγματα στην ψηφιακή αναζωογόνηση και το 3D, προσφέροντας μια υποσχόμενη ιδέα. Ωστόσο, απογοητεύει με το κοινότοπο και αδούλευτο σενάριο, την αδύναμη σκηνοθεσία του Ανγκ Λι και τον υποτονικό Γουίλ Σμιθ.

Το "Gemini Man" στέκεται πρωτίστως ως ένα τεχνολογικό επίτευγμα, αναδεικνύοντας την φιλόδοξη χρήση της κινηματογράφησης σε High Frame Rate (HFR) 120 καρέ ανά δευτερόλεπτο από τον Ang Lee, μια απόφαση που καθορίζει ουσιαστικά την αισθητική της ταινίας. Ενώ το HFR προσδίδει μια αδιαμφισβήτητη, υπερ-ρεαλιστική ευκρίνεια στις σκηνές δράσης – με πιο αξιοσημείωτο ένα συναρπαστικό κυνηγητό με μηχανές – ταυτόχρονα αφαιρεί την αναγκαία κινηματογραφική υφή και τη δραματική βαρύτητα από τις συναισθηματικές συγκρούσεις. Η κεντρική ιδέα, που εξερευνά θέματα ταυτότητας, ηθικής των κλώνων και κληρονομιάς, δυστυχώς σπαταλάται σε ένα συμβατικό, παρωχημένο σενάριο που στερείται το απαραίτητο φιλοσοφικό βάθος. Ο Will Smith προσφέρει μια ικανή διπλή ερμηνεία, αλλά η ψηφιακή αναζωογόνηση του νεότερου κλώνου, αν και τεχνικά εντυπωσιακή, συχνά βυθίζεται στην "κοιλάδα του παράξενου". Τελικά, η ταινία αποτελεί ένα οπτικά πρωτοποριακό πείραμα που αποτυγχάνει να συνενωθεί σε συναρπαστικό, συναισθηματικά απηχητικό σινεμά, παραμένοντας πιο σημαντική για την τεχνολογία της παρά για την αφήγησή της.