Closeness (2017)

Με βάση την περιορισμένη διαθέσιμη κριτική, το "Closeness" αναγνωρίζεται για την αξιέπαινη πρόθεσή του να φέρει στο φως την λιγότερο γνωστή ιστορία των Ελλήνων Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Ωστόσο, παρά τη βαρύτητα της θεματικής του, η χαμηλή βαθμολογία υποδηλώνει ότι η κινηματογραφική υλοποίηση της ταινίας κρίνεται ως ανεπαρκής, οδηγώντας σε μια μάλλον απογοητευτική συνολική εμπειρία.

Το ντεμπούτο του Μπαλάγκοφ αποτελεί μια διεισδυτική, κλειστοφοβική εξέταση της οικογενειακής και κοινωνικής ασφυξίας στον Βόρειο Καύκασο της δεκαετίας του 1990. Η σκόπιμη χρήση της τετράγωνης αναλογίας 4:3 αποτυπώνει αριστοτεχνικά το συντριπτικό βάρος της επαρχιακής ζωής και της εθνοτικής απομόνωσης, εντείνοντας την αίσθηση του εγκλωβισμού. Η Ντάρια Ζόβνερ προσφέρει μια αδιαπραγμάτευτη ερμηνεία ως Ιλάνα, η ανυπότακτη ηρωίδα που μάχεται ενάντια σε καταπιεστικές παραδόσεις. Παρόλο που ο Μπαλάγκοφ επιδεικνύει αξιοσημείωτο έλεγχο στην ατμόσφαιρα και την οπτική υφή – αποδίδοντας το σκηνικό με σκληρό, αμείλικτο φως – η απόλυτη δυσοίωνη διάθεση της ταινίας και ο συχνά τραχύς ρυθμός της μπορεί να αποδειχθούν αποξενωτικά. Επιπλέον, η απότομη παρεμβολή ακατέργαστου, χωρίς πλαίσιο αρχειακού υλικού μοιάζει με αίσθηση-κυνηγητικό λάθος, διαταράσσοντας το κατά τα άλλα σφιχτό πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού. Παρά αυτές τις ατέλειες, η ταινία *Closeness* (Εγγύτητα) αποτελεί ένα ισχυρό, ζωτικό κινηματογραφικό έργο που καθιερώνει μια σημαντική σκηνοθετική φωνή.