Beautiful Boy

Beautiful Boy (2018)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα απελπισίας"

IMDb:

7.4

Ψήφοι:

117,984

1ω 59λ

Κριτικοί κινηματογράφου

6.6

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

65%

Βιογραφία

20%

Οικογενειακό δράμα

15%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

AI

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν αναδεικνύει με τον γνώριμο δραματικό του τρόπο τον επίπονο αγώνα ενός πατέρα να σώσει τον εξαρτημένο από τα ναρκωτικά γιο του. Πρόκειται για ένα συγκινητικό χρονικό οικογενειακής μάχης, όπου οι ανεπιτυχείς προσπάθειες αποτοξίνωσης αποτελούν τον πυρήνα της ιστορίας.

Αφού χωρίζει με την σύζυγο του, ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Σεφ αγωνίζεται να βοηθήσει τον έφηβο γιο τους, ο οποίος, πειραματιζόμενος με ναρκωτικά, εθίζεται στη μεθαμφεταμίνη με καταστροφικές συνέπειες.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το "Beautiful Boy" αποτελεί μια διεισδυτική, αν και δομικά ατελή, ματιά στην εθισμό στην μεθαμφεταμίνη, ιδωμένη κυρίως μέσα από το πρίσμα της πατρικής αβοηθησίας. Ο Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν αποτυπώνει τον καταστροφικό κύκλο υποτροπής και ελπίδας, με δύο ερμηνείες που στέκουν ως ογκόλιθοι: ο Στιβ Καρέλ μεταδίδει με λεπτότητα την εξαντλημένη, διανοητική απόγνωση, ενώ ο Τιμοτέ Σαλαμέ προσφέρει μια σπλαχνική, ασταθή απεικόνιση ενός λαμπρού μυαλού που έχει καταναλωθεί. Ωστόσο, η μη γραμμική αφήγηση της ταινίας, με σκοπό να αντικατοπτρίζει την χαοτική φύση του εθισμού, συχνά εκπίπτει σε αφηγηματική επανάληψη, θαμπώνοντας το συναισθηματικό αντίκτυπο αντί να τον ενισχύει. Ενώ η οικεία κινηματογράφηση είναι αποτελεσματική, η συνολική εκτέλεση φαντάζει υπερβολικά εξαρτημένη από την εγγενή τραγικότητα του υλικού της πηγής, αγγίζοντας περιστασιακά τα όρια της συναισθηματικής χειραγώγησης, χωρίς να προσφέρει βαθιά κινηματογραφική κατανόηση στην ανάρρωση ή την αιτιολογία. Πρόκειται για μια δυνατή επίδειξη υποκριτικού ταλέντου, αλλά μια μέτρια προσθήκη στον κανόνα των δραμάτων που αφορούν τον εθισμό."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

6.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Ο Βέλγος σκηνοθέτης Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν μπορεί να διέσχισε τον Ατλαντικό, δεν άφησε όμως πίσω τις κινηματογραφικές του ανησυχίες. Το χρονικό της κοινής προσπάθειας του δημοσιογράφου Ντέιβιντ Σεφ και του γιου του Νικ ενάντια στην εξάρτηση του τελευταίου από τα ναρκωτικά, όπως το καταγράφουν οι ίδιοι, θυμίζουν σε πολλά την ιστορία των «Ραγισμένων Ονείρων» (2012). Πρόκειται για το δικό του, υποψήφιο για ξενόγλωσσο Όσκαρ δράμα, στο οποίο ένα αταίριαστο ζευγάρι προσπαθεί να διατηρήσει τη σχέση του καθώς αντιμετωπίζει τη σοβαρή ασθένεια της κόρης του. Εδώ, πάλι, ­είναι ένας πατέρας αυτός που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να πλησιάσει, να καταλάβει και να σώσει τον γιο του..."

Διαβάστε περισσότερα