Titanic II (2010)

Το "Titanic II" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της εκμεταλλευτικής τακτικής των "mockbusters", αποτυγχάνοντας παταγωδώς να συλλάβει την κλίμακα ή το συναισθηματικό βάθος του ομώνυμου αριστουργήματος. Ο σκηνοθέτης Shane Van Dyke δείχνει να δυσκολεύεται τόσο στην σκηνοθεσία των ηθοποιών όσο και στην οπτική απόδοση· τα ψηφιακά εφέ είναι ομοιόμορφα υποδεέστερα, καθιστώντας τις κεντρικές σκηνές της καταστροφής γελοίες αντί για τρομακτικές. Η αφήγηση, η οποία επικεντρώνεται σε ένα φουτουριστικό αντίγραφο του πλοίου που αντιμετωπίζει ένα τσουνάμι που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή, είναι αδύναμη, θυσιάζοντας την ανάπτυξη των χαρακτήρων για ένα κακοστημένο θέαμα. Παρόλο που η ταινία επιχειρεί σύντομα να θίξει θέματα ιστορικής αλαζονείας και περιβαλλοντικής καταστροφής, αυτές οι βαρυσήμαντες ιδέες υπονομεύονται από τον ασταθή ρυθμό και μια θεμελιωδώς φθηνή αισθητική. Η ταινία λειτουργεί κυρίως ως δίδαγμα για το πώς οι προϋπολογιστικές αδυναμίες επηρεάζουν σοβαρά την αφηγηματική αξιοπιστία, προσφέροντας ελάχιστη καλλιτεχνική αξία πέρα από την περιέργεια για τους λάτρεις του είδους των ταινιών καταστροφής που αναζητούν ακούσια κωμωδία.