Diva (1981)

Η ταινία *Diva* του Jean-Jacques Beineix αποτελεί περισσότερο μια δήλωση αισθητικής πρόθεσης παρά ένα άρτιο θρίλερ, εγκαινιάζοντας με επιτυχία το εξαιρετικά επιδραστικό κίνημα του *cinéma du look*. Η εκθαμβωτική φωτογραφία του Philippe Rousselot μεταμορφώνει το Παρίσι σε ένα παιδικό χώρο λουσμένο στο νέον, υψηλής αισθητικοποίησης, αντιπαραβάλλοντας επιτυχώς τον αιθέριο κόσμο της όπερας με τις σκληρές, pulp noir μηχανισμούς. Η ταινία υπερέχει στην ωμή οπτική τόλμη και την κινητική ενέργεια, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις εμβληματικές, συναρπαστικές σκηνές κυνηγητού στο σύστημα του μετρό. Ωστόσο, η αφηγηματική ραχοκοκαλιά είναι αναμφίβολα εύθραυστη· η πλοκή που αφορά παράνομες κασέτες, πλαστογράφους και ταϊβανέζους μαφιόζους είναι επιθετικά περίπλοκη, συχνά θυσιάζοντας την αξιοπιστία και την ανάπτυξη των χαρακτήρων για χάρη της εντυπωσιακής οπτικής φινέτσας. Ενώ η επιρροή της στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο της δεκαετίας του 1980 είναι αδιαμφισβήτητη, η ταινία τελικά λειτουργεί καλύτερα ως ένα μεγαλοπρεπές, υψηλής λάμψης θέαμα, παρά ως ένα βαθιά συναισθηματικά συγκινητικό έργο δραματικής αφήγησης.