Happy Death Day (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Happy Death Day" δανείζεται την ιδέα από τη "Μέρα της Μαρμότας" για να στήσει ένα κολεγιακό θρίλερ. Ωστόσο, η ταινία απογοητεύει με το κακογραμμένο χιούμορ και τον ανύπαρκτο τρόμο της.

Το *Happy Death Day* του Christopher Landon διακρίνεται πρωτίστως ως μια άσκηση υψηλής ιδέας στην ανάμειξη ειδών, συνδυάζοντας επιδέξια τους δομικούς περιορισμούς της αφηγηματικής δομής του "time loop" με την αδιάκοπη παράνοια μιας ταινίας slasher. Ολόκληρη η προσπάθεια αναβαθμίζεται από την χαρισματική, αφοσιωμένη κεντρική ερμηνεία της Jessica Rothe, η οποία διαχειρίζεται την αναγκαία εξέλιξη του χαρακτήρα από την κυνική "κακιά" κοπέλα σε μια συμπάσχου πρωταγωνίστρια με γνήσια πειθώ. Παρόλο που η ταινία διατηρεί έναν σταθερά γρήγορο ρυθμό και ευφυΐα, αξιοποιώντας αποτελεσματικά την επανάληψη τόσο για κωμικές όσο και για αγωνιώδεις στιγμές, τελικά θυσιάζει τον αυθεντικό κινηματογραφικό τρόμο για χάρη της ευρείας απήχησης, με αποτέλεσμα μια σαφώς αποστειρωμένη εμπειρία τρόμου που κινείται στο πλαίσιο της αξιολόγησης PG-13. Το οπτικό στυλ είναι λειτουργικό και φωτεινό, στερούμενο του στυλιστικού βάθους ή της τεχνικής φιλοδοξίας του αληθινού κινηματογράφου τρόμου, ωστόσο το ευρηματικό σενάριο και ο εύστοχος ρυθμός του το καθιστούν ένα άκρως διασκεδαστικό, αν και θεμελιωδώς παράγωγο, εμπορικό θέαμα.