S21: The Khmer Rouge Killing Machine (2003)

Η ανασκαφή του Ρίτι Παν στο χώρο της γενοκτονίας του Τουόλ Σλένγκ ξεπερνά την τυπική ιστορική καταγραφή, λειτουργώντας ως μια συντριπτική άσκηση ψυχολογικής αντιπαράθεσης. Η τεράστια δύναμη της ταινίας έγκειται στον άτεγκτο, αμείλικτο φορμαλισμό της, ο οποίος αναγκάζει πρώην φύλακες των Ερυθρών Χμερ να επιστρέψουν στο S-21 και να διηγηθούν τη συστηματική τους αγριότητα στους λίγους επιζώντες. Ενώ η ηθική αμφισημία αυτών των σκηνοθετημένων ανακλήσεων μερικές φορές δοκιμάζει τα όρια της ντοκιμαντεριστικής φόρμας, ο Παν διατηρεί έναν παγερά αντικειμενικό φακό, αποτυπώνοντας την καθημερινότητα του κακού μέσα από στατικές, στοιχειωμένες συνθέσεις. Η σκόπιμη, αργή ανάπτυξη του ρυθμού είναι ουσιώδης αλλά αναμφίβολα εξουθενωτική, απαιτώντας ακραία συναισθηματική επένδυση. Παρόλο που είναι κινηματογραφικά άκαμπτη, η αταλάντευτη αφοσίωσή της στην τεκμηρίωση των μηχανισμών της αποανθρωποποίησης την καθιστά μια βαθιά αναγκαία, αν και οδυνηρή, κινηματογραφική εμπειρία, εδραιώνοντας τον Παν ως δεξιοτέχνη του «κινηματογράφου του τραύματος».