La Dolce Vita (1960)

Οι κριτικοί εστιάζουν στην οπτική αισθητική, την πρωτοποριακή αφηγηματική δομή και τον κοινωνικό σχολιασμό της αστικής ζωής. Υπάρχει γενική συμφωνία για την διαχρονική επιρροή του έργου στην κινηματογραφία. Μέσος όρος: 9.5/10 από 1 κριτική.

Το επιβλητικό, μπαρόκ έπος του Φεντερίκο Φελίνι παραμένει μια καυστική κριτική της αναδυόμενης κουλτούρας των διασημοτήτων και της πνευματικής χρεοκοπίας στη Ρώμη της μεταπολεμικής περιόδου. Η ταινία λειτουργεί λιγότερο ως συμβατική αφήγηση και περισσότερο ως μια σειρά από εκθαμβωτικά, συχνά γκροτέσκα στιγμιότυπα, τα οποία πλαισιώνονται από την μαγνητική ερμηνεία του Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στον ρόλο του ηθικά αποπροσανατολισμένου δημοσιογράφου, Μαρτσέλο Ρουμπίνι. Η οπτική μαεστρία του Φελίνι είναι αδιαμφισβήτητη, δημιουργώντας σκηνές μεθυστικής παρακμής και βαθιάς μελαγχολίας – η σκηνή στο συντριβάνι της Τρέβι αποτελεί μια αιώνια κινηματογραφική στιγμή. Ωστόσο, η φιλόδοξη διάρκεια της ταινίας των 174 λεπτών και η σκόπιμα περιπλανώμενη, επεισοδιακή δομή της, περιστασιακά κλίνουν προς την αυτοεξυπηρέτηση, δοκιμάζοντας την υπομονή του θεατή, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν το κεντρικό θέμα της υπαρξιακής παραπάτησης. Η διαχρονική της δύναμη έγκειται στην ανερυθρίαστη ματιά της στην κενότητα που κρύβεται κάτω από την λαμπερή επιφάνεια της υψηλής κοινωνίας.