The Field Guide to Evil (2018)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "The Field Guide to Evil" είναι μια φιλόδοξη σπονδυλωτή ταινία τρόμου που αντλεί έμπνευση από τη λαϊκή παράδοση και το φολκλόρ. Παρά την ενδιαφέρουσα ιδέα και τις επιμέρους καλές ιστορίες, όπως αυτή του Γιάννη Βεσλεμέ, το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από αφηγηματική ανομοιογένεια και έλλειψη πρωτότυπων σεναριακών ιδεών.

Το "The Field Guide to Evil" αποτελεί μια τολμηρή, αν και εν τέλει άνισα εκτελεσμένη, κινηματογραφική εξερεύνηση του παγκόσμιου φολκλορικού τρόμου. Συγκεντρώνοντας μια ευρύτατη γκάμα σκηνοθετών του καλλιτεχνικού σινεμά, η ταινία επιχειρεί να μεταφέρει τοπικούς μύθους και σκοτεινά παραμύθια σε ανησυχητικά σύντομα επεισόδια. Στυλιστικά, η συλλογή είναι μια θριαμβευτική επίδειξη οπτικού πειραματισμού, με τμήματα που εκτείνονται από το σουρεαλιστικό γοτθικό του Peter Strickland έως τον αλλόκοτο αυστριακό τρόμο της Veronika Franz. Ωστόσο, το εγγενές μειονέκτημα της ανθολογικής μορφής γίνεται έντονα αισθητό· οι οκτώ ασύνδετες ιστορίες σπάνια συνενώνονται σε ένα ολοκληρωμένο σύνολο. Ενώ μεμονωμένα επεισόδια επιτυγχάνουν συχνά στιγμές πρωτόγονου τρόμου και αισθητικής ομορφιάς, άλλα αφήνουν την εντύπωση της ατελούς ανάπτυξης ή αφηγηματικής αδράνειας. Η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως επίδειξη αισθητικής δεξιοτεχνίας παρά ως συνεκτικό, τρομακτικό ταξίδι, αφήνοντας τον θεατή να θαυμάζει την τεχνική, αλλά να ποθεί την ομοιογένεια.