Et les mistrals gagnants (2017)

Το ντοκιμαντέρ παρατήρησης της Anne-Dauphine Julliand εξερευνά το βαθιά ευαίσθητο έδαφος της παιδικής θανατηφόρου ασθένειας με αξιοσημείωτη, αν και κατά περιπτώσεις μελοδραματική, χάρη. Η ταινία αποφεύγει επιτυχώς τις παγίδες του μελοδράματος και της εκμετάλλευσης, εστιάζοντας αντίθετα με ένταση στην βαθιά ανθεκτικότητα και την υπαρξιακή ευφυΐα των νεαρών πρωταγωνιστών της. Στυλιστικά, η κινηματογράφηση είναι οικεία και διακριτική, δίνοντας προτεραιότητα στην ηθική εγγύτητα έναντι της οπτικής καινοτομίας. Ενώ ο αφηγηματικός ρυθμός της είναι σκόπιμα ήπιος, επιτρέποντας σε αυθεντικές στιγμές επιβεβαίωσης και δημιουργικότητας να αναπνεύσουν, η ταινία ενίοτε βασίζεται υπερβολικά στο εγγενές συναισθηματικό βάρος της υπόθεσής της για να διατηρήσει την αμιγώς κινηματογραφική δυναμική. Η μεγαλύτερη δύναμή της έγκειται στην ισχυρή θεματική εξερεύνηση της πλήρους ζωής μπροστά στο τέλος, προσφέροντας μια συγκινητική, αν και δομικά συμβατική, μαρτυρία στο διαρκές ανθρώπινο πνεύμα.