Devi (1960)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Devi" του Σατγιαζίτ Ράι είναι μια μελοδραματική ιστορία που προσγειώνεται στέρεα σε μια συντηρητική πραγματικότητα. Με σκηνοθετική οξυδέρκεια, η ταινία εξερευνά τη σύγκρουση θρησκοληψίας και ορθολογισμού, τονίζοντας πώς σε αυτό το πεδίο θυσιάζονται η συνείδηση και τα όνειρα μιας γυναίκας, υποχείριο της αντρικής εξουσίας.

Το *Devi* του Ρέι αποτελεί μια παγερή, σχολαστικά κατασκευασμένη διερεύνηση της θρησκευτικής δεισιδαιμονίας που καταπίνει μια ανθρώπινη ζωή. Αν και ίσως όχι τόσο ευρέως αναγνωρισμένο όσο τα ουμανιστικά του έπη, η ταινία συνιστά ένα αισθητικά άρτιο επίτευγμα, αξιοποιώντας την πλούσια, υψηλής αντίθεσης κινηματογράφηση του Σουμπράτα Μίτρα για να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ασφυκτικού πνευματικού εγκλεισμού. Η Σαρμίλα Ταγκόρ προσφέρει μια συνταρακτική ερμηνεία ως Ντογιαμογί, της οποίας η αναγκαστική θεοποίηση αποκαλύπτει την πατριαρχική υποκρισία που ενυπάρχει στην τυφλή πίστη. Ο Ρέι διατηρεί έναν σκόπιμο, σχεδόν κλινικό ρυθμό, ο οποίος υπογραμμίζει δυναμικά την αργή, αναπόφευκτη ψυχολογική καταστροφή. Ωστόσο, η έντονη θεματική εστίαση της ταινίας στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και η αμείωτη δραματική της ένταση, κατά περιόδους, αγγίζουν τα όρια του διδακτισμού, καθιστώντας την μια βαθιά ανησυχητική, παρά καθαρά ευχάριστη, εμπειρία θέασης. Παραμένει μια ζωτικής σημασίας, γενναία κριτική του δόγματος.