Wonder Wheel (2017)

Οι κριτικοί εστιάζουν στις σύνθετες διαπροσωπικές σχέσεις και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των χαρακτήρων, καθώς και στην ατμοσφαιρική αναπαράσταση της εποχής στο Κόνι Άιλαντ. Επίσης, σχολιάζεται η θεματική σχέση του έργου με κλασικά αμερικανικά δράματα. Η κριτική υπογραμμίζει την επιτυχημένη δραματική ανάπτυξη και την οπτική της παρουσίαση. Μέσος όρος: 7.5/10 από 1 κριτική.

Το πορτρέτο του Γούντι Άλεν για το Coney Island της δεκαετίας του '50 αποτελεί πρωτίστως ένα οπτικό επίτευγμα, και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην καθηλωτική, πλούσια χρωματικά φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο, η οποία μεταμορφώνει το σκηνικό σε μια σκηνή γεμάτη νέον και θεατρικότητα. Ωστόσο, τα πλούσια οπτικά στοιχεία δεν καταφέρνουν να καλύψουν ένα δραματουργικά νεκρό και υπερβολικά στυλιζαρισμένο σενάριο. Η αφήγηση βασίζεται υπερβολικά στο μελόδραμα και σε υπαρξιακά κλισέ, προκαλώντας την αίσθηση μιας επίπονης ωδή στο αμερικανικό θεατρικό δράμα του μέσου του αιώνα, ιδίως στους Ο'Νιλ ή Ουίλιαμς. Η Κέιτ Γουίνσλετ προσφέρει μια αφοσιωμένη, αν και μερικές φορές υπερβολικά μεγαλοπρεπή, ερμηνεία ως η απελπισμένη Τζίνι, ενσαρκώνοντας τα κεντρικά θέματα της αυτο-απάτης και της ανεκπλήρωτης επιθυμίας που διέπουν την ταινία. Παρόλα αυτά, η αδιάκριτη, μετα-θεατρική αφήγηση από τον χαρακτήρα του ναυαγοσώστη, που υποδύεται ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, συχνά διαταράσσει την απαραίτητη συναισθηματική εμβάθυνση, καθιστώντας όλη την προσπάθεια πιο ακαδημαϊκή και δραματουργικά απογοητευτική παρά συναισθηματικά απήχησης.