Close-Knit (2017)

Το παρατηρητικό στυλ της Ogigami προσφέρει μια αξιοσημείωτα διακριτική, σχεδόν ριζοσπαστική, εξερεύνηση της "οικογένειας εκ του περιστατικού" και της ταυτότητας φύλου. Ο Toma Ikuta αποδίδει μια ευαίσθητη, συγκρατημένη ερμηνεία ως Rinko, στηρίζοντας τον ενσυναισθητικό πυρήνα της ταινίας. Η οπτική παλέτα είναι αισθητικά ευχάριστη – ήπια και οικεία – ενισχύοντας το κεντρικό θέμα της φροντίδας και του αισθήματος του ανήκειν, που συμβολίζεται από τη συνεχή, μελαγχολική παρουσία του πλεξίματος. Ωστόσο, ο σκόπιμα αργός ρυθμός της ταινίας συχνά διαχέει την απαραίτητη δραματική ένταση, προτιμώντας την ατμοσφαιρική άνεση έναντι της αφηγηματικής ώθησης. Παρόλο που αξιέπαινη για τη θερμή, μη-εντυπωσιακή προσέγγισή της στις περιθωριοποιημένες εμπειρίες, η ταινία *Close-Knit* κατά περιόδους βυθίζεται σε υπερβολικά συναισθηματικά εδάφη, με αποτέλεσμα ένα έργο βαθιά συγκινητικό, αλλά που του λείπει η οξεία θεματική αυστηρότητα που απαιτείται για να ανέβει πέρα από ένα πολύ καλό, κινηματογραφικό δράμα που επικεντρώνεται στους χαρακτήρες.