Yesterday, Today and Tomorrow (1963)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Yesterday, Today and Tomorrow" διακωμωδεί με κέφι τους διαχρονικούς γυναικείους ρόλους, προσφέροντας μια απολαυστική εμπειρία. Η ερμηνεία της Σοφίας Λόρεν και η πένα των σεναριογράφων ξεχωρίζουν, με την πρώτη ιστορία να θεωρείται η πιο αστεία.

Το ανθολογικό φιλμ του Ντε Σίκα λειτουργεί ως μια ζωηρή, αν και δομικά άνιση, μετάβαση από τον νεορεαλισμό προς την *Commedia all'italiana*. Το κύριο προσόν του έγκειται στην πύρινη, μαγνητική χημεία μεταξύ της Σοφίας Λόρεν και του Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, ιδιαίτερα στα επεισόδια της Νάπολης και της Ρώμης, τα οποία σατιρίζουν αριστοτεχνικά την ταξική και σεξουαλική πολιτική στην μεταπολεμική Ιταλία. Η ταινία είναι οπτικά πλούσια και αποτυπώνει την εκδηλωτική ζωτικότητα των σκηνικών της, επωφελούμενη σημαντικά από την εκφραστική κινηματογράφηση του Τζουζέπε Ροτούννο. Ωστόσο, η τριμερής δομή εισάγει αναπόφευκτη τονική ασυνέπεια· το μεσαίο επεισόδιο, που αφορά την στείρα ζωή της μιλανέζικης ελίτ, αποπνέει μια αισθητή ρηχότητα και διακόπτει τον ρυθμό που δημιουργούν οι πιο γήινες, επιτακτικές αφηγήσεις που πλαισιώνουν τη φτώχεια και την επιθυμία. Παρόλο που η τελική, εμβληματική σκηνή του στριπτίζ του έχει σκηνοθετηθεί αριστοτεχνικά, η ταινία τελικά στηρίζεται περισσότερο στο αστρικό χάρισμα παρά στην βαθιά κοινωνική σχολιαστική ματιά των προηγούμενων έργων του Ντε Σίκα, με αποτέλεσμα μια γοητευτική αλλά δομικά ατελή κινηματογραφική εμπειρία.