Rampage (2018)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Rampage" κρίνεται ως ένα ανέμπνευστο μπλοκμπάστερ με τεμπέλικη σκηνοθεσία και καρτουνίστικους χαρακτήρες. Η ταινία θεωρείται ότι επιμένει σε παλιομοδίτικες συνταγές, προσφέροντας μια απογοητευτική κινηματογραφική εμπειρία.

Το "Rampage" λειτουργεί ως ένα καταιγιστικό, απερίφραστα B-movie υπερθέαμα, αξιοποιώντας την αστείρευτη χαρισματικότητα του Ντουέιν Τζόνσον απέναντι σε μια τριάδα κολοσσιαίων, γενετικά μεταλλαγμένων απειλών. Ο σκηνοθέτης Μπραντ Πέιτον δίνει προτεραιότητα στην κινητική δράση και τα καταστροφικά οπτικά εφέ, γεγονός που οδηγεί σε αρκετές συναρπαστικές και καλοεκτελεσμένες σκηνές, ιδίως στην κορύφωση της καταστροφής του Σικάγο. Ωστόσο, το αφηγηματικό στήσιμο της ταινίας είναι αδύναμο, βασιζόμενο κατά κόρον σε ξεπερασμένες συμβάσεις – ειδικότερα στους καρικατουρίστικους εταιρικούς κακοποιούς και την προβλέψιμη κυβερνητική παρέμβαση – για να προωθήσει την πλοκή. Ενώ η κεντρική σχέση μεταξύ του χαρακτήρα του Τζόνσον και του αλμπίνου γορίλα, του Τζορτζ, επιχειρεί να προσδώσει συναισθηματική απήχηση, η συνολική εκτέλεση παραμένει συναισθηματικά επιφανειακή και αφηγηματικά παράγωγη προηγούμενων ταινιών Kaiju και καταστροφής. Επιτυγχάνει αποκλειστικά ως θορυβώδης, αναλώσιμη ψυχαγωγία τύπου "ποπ κορν", αλλά αποτυγχάνει να επιτύχει οποιαδήποτε αυθεντική κινηματογραφική διάκριση ή θεματικό βάρος πέρα ​​από τις άμεσες σπλαχνικές συγκινήσεις.