A Cop (1972)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "A Cop" του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ αποτελεί μια ψυχρά στιλιζαρισμένη και διηγηματικά στεγνή αστυνομική περιπέτεια νεο-νουάρ. Η ταινία εξυμνείται για την εξερεύνηση του μοναχικού ήρωα και την τοποθέτηση των χαρακτήρων πέρα από το καλό και το κακό, παραμένοντας πιστή στη μόνιμη θεματική του σκηνοθέτη.

Η τελευταία κινηματογραφική κατάθεση του Ζαν-Πιερ Μελβίλ αποτελεί μια ψυχρά αποστασιοποιημένη εξερεύνηση των επαγγελμάτων του εγκληματία και του αστυνομικού, αποδοσμένη με την υπογραφή της μινιμαλιστικής αισθητικής του. Η ταινία διακρίνεται για την τυπική της αυστηρότητα, ιδίως κατά τη διάρκεια της εκπληκτικά χορογραφημένης σκηνής της ληστείας στο τρένο, η οποία αναδεικνύει την αριστοτεχνία του Μελβίλ στην οπτική αφήγηση και στον χρονικό έλεγχο. Ο Αλέν Ντελόν ενσαρκώνει τον στωικό, απομονωμένο πρωταγωνιστή με παγωμένη ακρίβεια, σε τέλειο ταίριασμα με την κορεσμένη μπλε παλέτα της ταινίας. Ωστόσο, σε σύγκριση με τα βαθιά υπαρξιακά βάθη του "Le Cercle Rouge", το "Un flic" (Ο Αστυνόμος) συχνά μοιάζει περισσότερο με τεχνική άσκηση. Η πλοκή είναι σκόπιμα λιτή, αφήνοντας κρίσιμους χαρακτήρες, ιδίως αυτόν της Κατρίν Ντενέβ, σοβαρά υποανάπτυκτο. Παρόλο που είναι άψογα στιλάτη και επιδραστική, το σκόπιμα συρρικνωμένο συναισθηματικό της τοπίο την εμποδίζει να φτάσει στα αληθινά ύψη του αριστουργηματικού κανόνα του Μελβίλ.