A Man and a Woman (1966)

Το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα έργο του Κλοντ Λελούς δεν αποτελεί τόσο μια βαθιά αφηγηματική διερεύνηση, όσο μια αριστουργηματική άσκηση ύφους και αισθητικής. Η διαχρονική του δύναμη εδράζεται στην απτή, συγκρατημένη χημεία μεταξύ της Ανουκ Αιμέ και του Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, η οποία υπογραμμίζεται υπέροχα από την εμβληματική, εκτοξευόμενη μουσική του Φρανσίς Λεΐ. Η οπτική στρατηγική του Λελούς – εναλλάσσοντας δυναμικά ανάμεσα σε πλούσιο χρώμα και λιτό ασπρόμαυρο, χρησιμοποιώντας jump cuts εμπνευσμένα από τη Νέα Κυματιστή και γρήγορες μεταβάσεις – δημιουργεί μια ιλιγγιώδη, ρομαντική ατμόσφαιρα που έφερε επανάσταση στον κινηματογραφικό ρομαντισμό για μια ολόκληρη γενιά. Ωστόσο, η ταινία δίνει προτεραιότητα στην στιλιζαρισμένη συναισθηματικότητα έναντι της πνευματικής βάθους· η αφήγηση είναι εξ ορισμού λιτή, βασιζόμενη συχνά σε εκφραστικές εικόνες και μουσικά στοιχεία για να γεφυρώσει συναισθηματικές καμπύλες, αντί να τις αναπτύξει πλήρως. Αν και αναμφίβολα επιδραστική και γοητευτική, η έντονη εστίασή της στην επιφανειακή συγκίνηση την εμποδίζει από το να επιτύχει την διαρκή θεματική πολυπλοκότητα των αληθινών αριστουργημάτων της εποχής της.