Where Hands Touch (2018)
✦ MovieFy AI
"Μελαγχολικό ιστορικό δράμα απαγορευμένου έρωτα"
IMDb:
Ψήφοι:
5,890
⏱
2ω 2λ
✦ Κριτικοί κινηματογράφου
✦ AI Ανάλυση Ειδών
Ιστορικό δράμα
50%
Ρομαντική
35%
Πολεμική
15%
Το εν λόγω ατμοσφαιρικό φιλμ μας μεταφέρει στην Ναζιστική Γερμανία του 1944, όπου στρατιώτες του Χίτλερ εισβάλλουν στο σπίτι μίας δεκαπεντάχρονης εν ονόματι ‘Lenya’(Stenberg). Η μητέρα (Abbie Cornish) της αψηφά τον κίνδυνο και την κρύβει μέσα σε μία καταπακτή που έχει το ξύλινο πάτωμα. Αποφασίζουν λοιπόν, να μετακομίσουν στο Βερολίνο, όπου η κοπέλα και η οικογένειά της μαθαίνουν από πρώτο χέρι την σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλει ο Άξονας και την προκατάληψη η οποία αυξάνεται απέναντί της εξαιτίας της μελαμψής απόχρωσης της επιδερμίδας της που την κληρονόμησε από τον Αφρικανικής καταγωγής πατέρα της. Ωστόσο, η γνωριμία της με τον 'Lutz' (George MacKay), έναν Γερμανό στρατιώτη από το κόμμα της νεολαίας του Χίτλερ θα εξελιχθεί με έναν εντελώς αναπάντεχο τρόπο μιας και οι δυο τους θα έρθουν πιο κοντά σε μία απίστευτα κρίσιμη περίοδο όπου το μέλλον της Ευρώπης είναι εξαιρετικά επισφαλές και όπου όλοι πρέπει κάτι να θυσιάσουν.
🤖 AI Film Analyst Insight
"Το "Where Hands Touch" είναι ένα οπτικά στιλπνό ιστορικό δράμα που επιχειρεί να προσεγγίσει την εξαιρετικά προβληματική διασταύρωση απαγορευμένου έρωτα και των φυλετικών θηριωδιών της ναζιστικής Γερμανίας. Η σκηνοθεσία της Amma Asante επιδεικνύει ισχυρό αισθητικό έλεγχο, ενώ η Amandla Stenberg προσφέρει μια αφοσιωμένη ερμηνεία στον ρόλο της δίφυλης πρωταγωνίστριας που καλείται να αντιμετωπίσει θανατηφόρες προκαταλήψεις. Ωστόσο, η ταινία θεμελιωδώς σκοντάφτει, χρησιμοποιώντας το φρικιαστικό σκηνικό της εποχής του Ολοκαυτώματος απλώς ως διακοσμητικό φόντο για ένα συμβατικό, υπερβολικά σοβαροφανές μελόδραμα. Η αφήγηση στερείται της απαραίτητης αυστηρότητας και ηθικής διαύγειας για να διαχειριστεί τη σχέση μεταξύ ενός θύματος του Ναζισμού και ενός μέλους της Χιτλερικής Νεολαίας, αποτυγχάνοντας να συλλάβει τη βαρύτητα του σκηνικού της. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία με συμβιβασμένες θεματικές, η οποία αποπνέει δραματική αδράνεια και ιστορική αδεξιότητα, δίνοντας προτεραιότητα στη γοητεία έναντι της αναγκαίας θεματικής πολυπλοκότητας."