Julia (1977)

Η σχολαστική μεταφορά του κεφαλαίου από τα απομνημονεύματα της Λίλιαν Χέλμαν από τον Φρεντ Τσίμαν αποτελεί μαθήματα κλασικού κινηματογράφου, αναβαθμισμένη από μια υπέροχη αναδημιουργία της εποχής και συγκρατημένες ερμηνείες. Η ταινία διακρίνεται ως μια επιβλητική μελέτη χαρακτήρων της βαθιάς γυναικείας φιλίας, η οποία δοκιμάζεται από την άνοδο του φασισμού, με άγκυρα την ερμηνεία της Τζέιν Φόντα, η οποία αποδίδει την πολύπλοκη αποφασιστικότητα της Χέλμαν. Ωστόσο, η επιτυχία της ως κατασκοπικό θρίλερ είναι λιγότερο σταθερή· η σκόπιμη, τυπική ροή του Τσίμαν, ενώ προσδίδει τεράστιο βαρύτητα, συχνά θυσιάζει την κινητική επείγουσα ανάγκη για δραματικό βάρος, οδηγώντας σε στιγμές συναισθηματικής συγκράτησης. Η σύντομη, βραβευμένη με Όσκαρ εμφάνιση της Βανέσα Ρέντγκρεϊβ είναι μαγνητική, και η ταινία διατηρεί ένα υψηλό κινηματογραφικό επίπεδο σε όλη της τη διάρκεια, αλλά η γυαλισμένη της συγκράτηση την εμποδίζει να επιτύχει την ωμή, υπερβατική δύναμη των αληθινών αριστουργημάτων κατά του πολέμου.