Bobby Deerfield (1977)

Ο «Μπόμπι Ντιρφιλντ» αποτελεί μια φιλόδοξη, αν και τελικά άνιση, προσπάθεια του Σίντνεϊ Πόλακ να δημιουργήσει ένα βαθυστόχαστο υπαρξιακό ρομάντζο ευρωπαϊκού στυλ. Ο Αλ Πατσίνο ερμηνεύει με εντυπωσιακά συγκρατημένο τρόπο έναν αποστασιοποιημένο οδηγό αγώνων, ο οποίος αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη μοναξιά και τη θνητότητά του μέσω μιας σχέσης με μια γυναίκα που πάσχει από ανίατη ασθένεια (Μαρτ Κέλερ). Η ταινία είναι οπτικά εξαιρετική, χάρη στην μελαγχολική κινηματογράφηση του Κλοντ Ρενουάρ, η οποία αποτυπώνει την αψεγάδιαστη, μοναχική ατμόσφαιρα των ευρωπαϊκών κυκλωμάτων και των σανατορίων. Ωστόσο, η αφήγηση υπονομεύεται από έναν υπερβολικά σκόπιμο, νωχελικό ρυθμό, ο οποίος συχνά συγχέει την βραδύτητα με το βάθος, διατείνοντας στο έπακρο απτό υλικό. Ενώ η ήρεμη ένταση του Πατσίνο είναι συναρπαστική, η ταινία συχνά γέρνει προς την αυτοσυνείδητη συναισθηματικότητα, εμποδίζοντας την πρόθεση της συναισθηματικής απήχησης να φτάσει πλήρως στον θεατή, με αποτέλεσμα μια όμορφη αλλά ψυχρή κινηματογραφική εμπειρία.