Ad Astra (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Ad Astra" είναι ένα οπτικά εντυπωσιακό sci-fi δράμα με φιλόδοξες προθέσεις, το οποίο όμως διχάζει ως προς την εκτέλεσή του. Παρότι προσφέρει εικαστική πανδαισία και μια εσωτερική οδύσσεια αυτογνωσίας, κινείται σε αργούς ρυθμούς με φιλοσοφική φλυαρία, καταλήγοντας σε προφανείς επιλογές που του στερούν την πρωτοτυπία.

Το «Ad Astra» του Τζέιμς Γκρέι δεν αποτελεί μια συμβατική διαστημική περιπέτεια, αλλά μάλλον μια σκοτεινή, υπαρξιακή βουτιά στην άβυσσο της ανδρικής ταυτότητας και της πατρικής εγκατάλειψης. Ο διευθυντής φωτογραφίας Χόιτε βαν Χόιτεμα δημιουργεί ένα οπτικά άψογο τοπίο, αντιπαραβάλλοντας την ψυχρή, αποστειρωμένη ομορφιά του βαθύ διαστήματος με την έντονη συναισθηματική συγκράτηση της κεντρικής ερμηνείας του Μπραντ Πιτ. Η ταινία διαπρέπει ως δημιουργία ατμόσφαιρας, αξιοποιώντας την εκθαμβωτική ηχητική σχεδίαση και τον σκόπιμο ρυθμό για να μεταφέρει μια βαθιά αίσθηση απομόνωσης. Ωστόσο, το φιλμ δυσκολεύεται κάτω από το βάρος των δικών του φιλοδοξιών. Η αδιάκοπη, συχνά πλεοναστική φωνή εκτός οθόνης υπονομεύει την οπτική αφήγηση, «ταΐζοντας» στο κοινό την εσωτερικότητα που ήδη μεταδίδεται από τη διακριτική υποκριτική του Πιτ. Επιπλέον, το τελικό μέρος μοιάζει βιαστικό και αφηγηματικά αδύναμο, εμποδίζοντας αυτό το φιλόδοξο, μελαγχολικό ταξίδι να φτάσει στην κατάσταση αληθινού αριστουργήματος, περιοριζόμενο αντ' αυτού σε μια ανυψωμένη, αλλά ατελή ενδοσκόπηση.