Daddy's Home 2 (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Daddy's Home 2" είναι μια απογοήτευση, καθώς η φόρμουλα της «αστείας» συνύπαρξης επαναλαμβάνεται με τον ίδιο, προβλέψιμο και άνοστο τρόπο της πρώτης ταινίας. Η προσπάθεια για χιούμορ καταλήγει φαρσική και χωρίς την απαιτούμενη πρωτοτυπία.

Το "Daddy's Home 2" επιχειρεί να ανακτήσει την μέτρια επιτυχία του προκατόχου του, εντείνοντας τη σύγκρουση εντός της οικογένειας με την προσθήκη των Mel Gibson και John Lithgow ως παππούδων, με σκοπό την κλιμάκωση των σχέσεων στην οικογένεια που έχει δημιουργηθεί από προηγούμενους γάμους, την περίοδο των Χριστουγέννων. Παρόλο που η βασική κωμική τριβή μεταξύ των Ferrell και Wahlberg διατηρεί ένα ίχνος γοητείας, η συνέχεια υποφέρει από υπερβολική εξάρτηση σε αδιάφορο, συχνά τεμπέλικο σλάπστικ και προβλέψιμη αφηγηματική δομή, η οποία επικεντρώνεται σε κλισέ εορταστικές εντάσεις. Ο σκηνοθέτης Sean Anders υιοθετεί μια τυπική, φωτεινή αισθητική, χαρακτηριστική των mainstream κινηματογραφικών κωμωδιών, αλλά ο ρυθμός είναι άνισος, εναλλασσόμενος απότομα μεταξύ επιβεβλημένης συναισθηματικότητας και χαοτικών σωματικών αστείων. Το κύριο ελάττωμα της ταινίας είναι η αφηγηματική της επανάληψη και η αδυναμία της να εξελίξει τα κεντρικά της θέματα, όπως η σύγχρονη αρρενωπότητα και οι δυναμικές της διαμορφωμένης οικογένειας, πέρα από την επιφανειακότητα που απαιτείται για μια εορταστική εμπορική επιτυχία. Λειτουργεί ως ένα αναλώσιμο εορταστικό θέαμα, προσφέροντας όμως ελάχιστη κινηματογραφική αξία.