Tito and Me (1992)

Το *Ο Τίτο και Εγώ* του Γκόραν Μάρκοβιτς αποτελεί μια εύστοχη, συχνά μελαγχολική, εξέταση της γιουγκοσλαβικής ταυτότητας και της πανταχού παρούσας λατρείας προσωπικότητας γύρω από τον Στρατάρχη Τίτο. Η ταινία αντιπαραθέτει ευφυώς τον αφελή, σχεδόν θρησκευτικό ζήλο της παιδικής αφοσίωσης με τις κυνικές πραγματικότητες του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ο Μάρκοβιτς υιοθετεί ένα σκόπιμο, νοσταλγικό οπτικό στυλ για να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1950, το οποίο στηρίζεται σε μια αξιοσημείωτα ευαίσθητη ερμηνεία από τον Ντιμίτριε Βόινοβ. Παρόλο που η πολιτική σάτιρα είναι αιχμηρή και εντοπίζεται στο περιφερειακό της πλαίσιο, η αφήγηση παλεύει περιστασιακά με τη συνοχή του τόνου, μεταβαίνοντας απότομα από την ευρεία κωμωδία στη σκοτεινότερη, ιδεολογική κριτική. Παρόλα αυτά, παραμένει ένα ζωτικής σημασίας έργο του μετα-γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου, προσφέροντας μια σοφιστικέ, αν και κατά καιρούς περιπλανώμενη, ματιά στους μηχανισμούς της κρατικής λατρείας και στην αναπόφευκτη απώλεια της αθωότητας.