Monos (2019)

Οι κριτικοί εστιάζουν στην πολυσχιδή θεματική προσέγγιση της ταινίας, την αναπαράσταση μιας μικροκοινωνίας και των εσωτερικών της συγκρούσεων, καθώς και την οπτική αισθητική του έργου. Η κριτική αναδεικνύει τη συνύπαρξη διαφορετικών αφηγηματικών και θεματικών επιπέδων στο έργο. Μέσος όρος: 8.0/10 από 1 κριτική.

Το *Monos* του Alejandro Landes αποτελεί ένα εκθαμβωτικό επίτευγμα ατμοσφαιρικού κινηματογράφου, αξιοποιώντας την εκπληκτική κινηματογράφηση του Jasper Wolf για να μετατρέψει τα Κολομβιανά υψίπεδα και την πυκνή ζούγκλα σε αυθύπαρκτους χαρακτήρες. Η ταινία διαπρέπει ως μια σπλαχνική, σχεδόν ανθρωπολογική μελέτη της εφηβικής αγριότητας και του συντριπτικού βάρους της παραστρατιωτικής υπηρεσίας. Η μεγαλύτερη δύναμή της έγκειται στην αδιάκοπη ατμόσφαιρα και στον υπνωτικό ηχητικό σχεδιασμό, δημιουργώντας μια αίσθηση κλιμακούμενου, εφιαλτικού χάους. Ωστόσο, η ταινία θυσιάζει εσκεμμένα την παραδοσιακή ανάπτυξη χαρακτήρων και την αφηγηματική σαφήνεια χάριν της καθαρής αισθητικής εμβύθισης. Ενώ αυτή η ελλειπτική προσέγγιση ενισχύει τον ονειρικό τρόμο και την θεματική αμφισημία – διερευνώντας τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας και το κενό εξουσίας – ωθεί περιστασιακά τον θεατή σε μια άβολη συναισθηματική απόσταση, εμποδίζοντας τη θεματική ωμότητα να αποτυπωθεί πλήρως με τη μορφή ατομικής τραγωδίας. Παραμένει μια ωμή, αξέχαστη αισθητηριακή εμπειρία, αν και απαιτητική.