Detroit (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Detroit", αν και αγωνιώδης, αναμασά μια χιλιοϊδωμένη ιστορία φυλετικού μίσους με ένα εκβιαστικά διδακτικό ύφος, θυμίζοντας Όλιβερ Στόουν. Παρά την σκηνοθετική υπογραφή της Κάθριν Μπίγκελοου, το φιλμ χαρακτηρίζεται από έλλειψη πρωτοτυπίας και έναν υπερβολικά επιτηδευμένο τόνο.

Το *Detroit* της Kathryn Bigelow αποτελεί ένα καυστικό, τεχνικά αριστουργηματικό έργο ντοκιμαντέρ-δράματος, το οποίο χρησιμοποιεί μια σπλαχνική, κινητική κινηματογράφηση για να βυθίσει τον θεατή στην ταραχώδη κατάσταση του 1967. Η ταινία βρίσκει το τρομακτικό της επίκεντρο στο περιστατικό του Algiers Motel, μια ακολουθία σχεδόν ανυπόφορης, κλειστοφοβικής έντασης, η οποία καθηλώνεται αριστοτεχνικά από την ανατριχιαστική ερμηνεία του Will Poulter, ως ενσάρκωση της ανεξέλεγκτης εξουσίας. Ενώ η Bigelow επιδέξια προκαλεί βαθιά συναισθηματική δυσφορία, η αδιάκοπη εστίαση στο τραύμα κινδυνεύει να αγγίξει τα όρια της εκμετάλλευσης, δίνοντας προτεραιότητα στον έντονο πόνο έναντι βαθύτερης ανάπτυξης των χαρακτήρων των θυμάτων. Επιπλέον, η δομή της ταινίας φαντάζει δυσανάλογη· η εξαντλητική πολιορκία του μοτέλ κυριαρχεί, αφήνοντας τη μετέπειτα δικαστική διαμάχη βιαστική και αποδυναμωμένη. Πρόκειται για μια αναγκαία, αν και ελλιπή, εξέταση της συστημικής αδικίας, ισχυρή στην αμεσότητά της, αλλά ηθικά περίπλοκη στην οπτική της.