I Can Quit Whenever I Want 2: Masterclass (2017)

Το δεύτερο έργο της Σίντνεϊ Σιμπίλια καταφέρνει να ανεβάσει τους κινδύνους, μετατοπίζοντας τη σειρά πιο σταθερά προς το δυναμικό είδος των ληστρικών ταινιών, διατηρώντας παράλληλα το κεντρικό κυνικό χιούμορ. Το σύνολο των ηθοποιών, ιδίως η ακαδημαϊκή συμμορία των εγκληματιών, διαπρέπει στην απόδοση γρήγορου διαλόγου και στη διατήρηση μιας μεταδοτικής χημείας. Οπτικά, η ταινία είναι κομψή και γρήγορη, αξιοποιώντας αποτελεσματικά τις ενισχυμένες συμβάσεις του είδους για να προωθήσει την περίπλοκη πλοκή. Ωστόσο, η «Masterclass» υποφέρει από απαραίτητο δομικό βάρος· οι μηχανισμοί πλοκής που απαιτούνται για τη γεφύρωση της τριλογίας συχνά μοιάζουν δυσκίνητοι, αμβλύνοντας την αιχμηρή κοινωνική κριτική που θεμελίωσε την αρχική ιδέα της πνευματικής αλλοτρίωσης της ταινίας. Ενώ λειτουργεί ως άκρως διασκεδαστικός, καλοεκτελεσμένος κινηματογράφος του είδους με εντυπωσιακό τεχνικό φινίρισμα, θυσιάζει κάποιο θεματικό βάθος για το κωμικό θέαμα, με αποτέλεσμα ένα σίκουελ που είναι στιλιστικά επιτυχημένο αλλά λιγότερο πνευματικά συντονισμένο από τον προκάτοχό του.